به گزارش پايگاه خبري تحليلي آذرمغان، ماجرای دولت علی الزیدی و کتائب حزب‌الله عراق، یک بار دیگر نشان داد که در عراق، با صدور فرمان و خط‌ونشان کشیدن نمی‌توان برای مقاومت تعیین تکلیف کرد. نخست‌وزیری که تا چندی پیش از به میدان آوردن مردم برای مقابله با مقاومت سخن می‌گفت، حالا پایش به مسیر میانجی‌گری […]

به گزارش پايگاه خبري تحليلي آذرمغان، ماجرای دولت علی الزیدی و کتائب حزب‌الله عراق، یک بار دیگر نشان داد که در عراق، با صدور فرمان و خط‌ونشان کشیدن نمی‌توان برای مقاومت تعیین تکلیف کرد. نخست‌وزیری که تا چندی پیش از به میدان آوردن مردم برای مقابله با مقاومت سخن می‌گفت، حالا پایش به مسیر میانجی‌گری و رایزنی باز شده است.

پشت این چرخش، فقط یک اختلاف داخلی قرار ندارد. تهران با تحرکات سیاسی خود، سردار اسماعیل قاآنی با رایزنی‌هایش در بغداد و مرجعیت شیعه با موضع معنادار آیت‌الله سیستانی ــ که حاضر به دیدار با الزیدی نشد ــ هرکدام به شکلی در برابر مسیری قرار گرفتند که می‌توانست عراق را به سمت رویارویی با مقاومت ببرد. چارچوب هماهنگی شیعیان هم برای جلوگیری از تشدید این اختلاف وارد میدان شد. مجموعه این فشارها، ظاهرا محاسبات نخست‌وزیر را تغییر داده است.

ورود سردار قاآنی، ورق را برگرداند

نشانه روشن این تغییر، دیدار ابوحسین الحمیداوی، دبیرکل کتائب حزب‌الله، با سردار قاآنی است؛ دیداری با حضور هادی العامری، دبیرکل سازمان بدر، و فالح الفیاض، رئیس هیئت حشد شعبی عراق. موضوع اصلی، بحران جرف‌الصخر بود؛ منطقه‌ای که پس از بازپس‌گیری در سال ۲۰۱۴، رسما «جرف‌النصر» نام گرفت. کتائب نتیجه این رایزنی‌ها را «خوب» توصیف کرده است. همین ترکیب حاضران نشان می‌دهد پرونده جرف‌الصخر، دیگر صرفا یک اختلاف امنیتی میان دولت و یک گروه مقاومت نیست؛ پای معادلات سیاسی و منطقه‌ای هم به میان آمده است.

چند روز قبل دولت عراق از تشکیل قرارگاه فرماندهی و کنترل در جرف‌الصخر خبر داده بود و حالا معلوم نیست تکلیف این قرارگاه چه می‌شود.

اما مسئله فقط استقرار یک قرارگاه نیست؛ مسئله این است که دولت تا کجا می‌تواند در این منطقه پیش برود، بی‌آنکه تنش با مقاومت را به رویارویی مستقیم تبدیل کند. حالا به نظر می‌رسد دو طرف، دست‌کم فعلا، راه گفت‌وگو را به جای برخورد انتخاب کرده‌اند.

اختلاف در مسیر حل و فصل کانال‌های ویژه

خود کتائب هم پیامش را روشن کرده است: اختلاف با نخست‌وزیر از طریق کانال‌های ویژه حل‌وفصل می‌شود تا دشمنان نتوانند از شکاف داخلی عراق بهانه‌ای برای مداخله بسازند؛ رزمندگان نیز باید به فعالیت‌های عادی خود بازگردند. این یعنی مهار تنش، نه تسلیم در برابر تهدید. کتائب از میدان درگیری داخلی فاصله می‌گیرد، اما قرار نیست میدان را به طرف مقابل واگذار کند.

دفاع مقاومت عراق از جبهه حق یعنی جمهوری اسلامی ایران

مهم‌تر از این، پیام دبیرکل کتائب به فعالان رسانه‌ای عراق است؛ او از آنها خواسته گفتمان رسانه‌ای خود را در دفاع از جبهه حق، یعنی جمهوری اسلامی ایران، سامان دهند. این پیام را باید جدی گرفت؛ به‌ویژه وقتی آن را کنار گزارش شبکه ۱۱ اسرائیل بگذاریم که به نقل از یک مقام سیاسی عراقی مدعی شده است در صورت حمله دوباره به ایران، گروه‌های مقاومت عراق وارد جنگ خواهند شد. همان مقام، اعلام آمادگی برخی گروه‌ها برای خلع سلاح تدریجی را نیز صرفا ظاهرسازی دانسته و از موقعیت دشوار الزیدی سخن گفته است.

حالا تصویر روشن‌تر است: اختلاف بر سر جرف‌الصخر می‌تواند با میانجی‌گری و معامله سیاسی مهار شود؛ اما پیوند راهبردی مقاومت عراق با ایران، موضوعی نیست که با هشدار نخست‌وزیر یا تشکیل یک قرارگاه از میان برود. کتائب برای حل اختلاف داخلی پای مذاکره می‌نشیند، اما درباره ایران پیام دیگری دارد؛ پیامی که مخاطبش فقط بغداد نیست، تل‌آویو و واشنگتن هم هستند.

انتهای پیام/
منبع خبر: بازار